آردوشان

پرده خوانی

houshangmaleki — Wed, 02 Dec 2009 08:06:18 GMT

دست ابوالفضل را می دهد به باد برای مهرداد فلاح

تا باد نقاشی کند شعر یزید را یک نفس و شعرهای تو در توی ناجورش

روی پرده ای

که با نفس یک جفت باد

هی تکان می خورد

تکان می خورد

می افتد

خودش را می تکاند

دوباره می ایستد تا تکان بخورد در ذهن شبیه خوان گیج

خون گربه ها را می ریزد

رو صفحه ی سفید حجله

مرد شهید را می کشد گوشه ی تابلو

بادی که دست های نقاش را برده است از هوش

دستی که هنوز هم دارد نبض اش را می زند با ساعت دامادی

دارد تکان باد را می خورد پرده

و نفس تازه می کند پرده خوان پیر

راز عروسی جن ها را می کشد بیرون از پرده

و زنان شمال کل می زنند با گوشواره های برنجی

و باز یک جور دیگر روایت می کند

رزم تن به تن دو تن را در پشت پرده

سوسک و پیامبر و شعر می رود بالا از سر و روی راوی پنجل

خودش را می تکاند

پرده

می افتد

هزار بار هم اگر بیافتد

تمام نمی شود این شعر

تمام نمی شود این نقاشی.

اثر و انگشت

houshangmaleki — Sun, 15 Nov 2009 12:09:18 GMT

با پلک نقره ای می دمی برای پگاه

در فلوت سیاه که از دست ایمان رفت

صبح عزیز! تا بلاد کفر و فلسفه

بیدار می شوی از خواب هزار ساله

لخت نوشتن می شوی

میان دریاچه ی شیرین

با کاغذ آب و مداد انگشت

خمیازه ی جغد را می کشی تا بناگوش ارتجاع

می زنی زیر گریه ی خاتون های قجر

وسط خلخال رقاصه های شرق

خودت را از خجالت خودت در می آوری

به عقد غیابی زرتشت

گل محمدی می گذارم

هم روی بالش خیس ابری ات

هم میان سینه های استیل مجسمه ی شعر

که تراش تو را خورده است

هم میان قندان های چینی

هم کنار یک قدح شراب قدیمی

روی میز مفصل صبحانه ات

صبح عزیز!

پیانیست

houshangmaleki — Tue, 03 Nov 2009 06:38:33 GMT

پوستم را بکن

من یک پرتقال ساده ام

یک پرتقال احمق

که عاشق انگشت های بلند تو بودم

یک پرتقال جاکش

که به پیامبری قرتی اعتماد کرد

در یک مهمانی مزخرف

عزیری که با یک قطعه ی کوتاه

کیف اش را پر کرد از انگشت های بلند و رفت به عرش آبی موسیقی.

قبر مایع

houshangmaleki — Mon, 05 Oct 2009 20:19:18 GMT

چه قدر شبیه آن دلفین ماده ای
که برای تحویل جنازه ی جفت اش
هرشب
زیر نور مشعل یکی از چاه های نفت شیون می کشد

از این فاصله چه قدر شبیه بیوه های روسی
میان گورستان سفید
وقتی با شال و کلاه پشمی
قبری گمشده را بغل می کنی

وقتی از ترس دوربین صورت ماهت را لاک می گیری
چه قدر شبیه عکس زینب می شوی در غروب عاشورا
وقتی که جواز دفن خودت را می گیری
چه قدر دلخور می شوی به خاطر یک خط خوردگی ساده
و چه قدر شبیه فاطمه گورت را گم می کنی از یهشت زهرا

تو چه قدر شبیه یک دلفین روس معصومی
در این عکس بی صورت.

جوهری که بند نمی آید

houshangmaleki — Thu, 06 Aug 2009 20:56:34 GMT

هر وقت تصویر تو را می بینم

از گوش و دماغ و دهانم جوهر می زند بیرون

با سرگیجه بلند می شوم و سماع می کنم

با موسیقی آمبولانس ها

در میان تدابیر شدید متن

از گوش و دماغ و دهان تهران هم

خون تو می زند بیرون

از گوش و دماغ و دهان دنیا

از گوش و دماغ و دهان خدا هم.

اتاق یعقوب

houshangmaleki — Sat, 27 Jun 2009 18:27:18 GMT

امشب پشت این در چیزی کم است برای ا مروز

یک جفت کفش اسپورت خاکی

که از نهاوند برگشته باشد

یا از تظاهرات دانشجویی

یا از انزوای زردش

یا از تشیع جنازه ی یکی از شخصیت های رمان « مرگ مستطاب»

یا از قبر ساده ی خودش که هنوز مرگ اش را ثابت نکرده است

یا از هر کجایی که رفته است و کمی دیر کرده است

امشب پشت این در خیلی چیزها کم است

کفش خیلی از مرتضاها.

آذر86

ارتفاع مصنویی

houshangmaleki — Sun, 24 May 2009 07:40:08 GMT

تاجیک ها

اگر نتوانند میان این شعر مرتفع* برقصند

مشکل خودشان است

که دنبال امنیت می گردند

آن هم کجا؟

وسط جهنمی که بر خلاف عقربه ی عادت می چرخد

در طبقه ی فوقانی بهشت گمشده

جهنمی که کند می چرخد در آخر آخرهای این برج زهر مار

کمی جلوتر بپیچید به سمت آسمان

تاجیک ها

اگر نتوانند برقصند

با موسیقی ملایم این شعر گردان

مشکل خودشان است

که آدرس را از یک عوضی پرسیده اند

( این شعر تمامن به دست شاعران غیور داخلی مونتاژ شده است)

اینجا ارتفاع کلمه است

هرجا سخن از اعتماد ملی

را هنوز نبسته اند

عجیب نیست

مشکل خودشان است

که دنبال امنیت می گردند

یا اگر پرت می شوند پایین روی متن های مسطح

تاجیک ها و غیر تاجیک ها

--------------------------------------------------------------------------------------

* تهران مقدس

دیگر خسته است

از دست آزادی

از دست این دو ران سفید باز

از دست طواف

به ناچار برای زایر مشتاق

نماد معبد لینگم را بلند کرده است.

5

houshangmaleki — Wed, 06 May 2009 15:56:18 GMT

در تخمین اشتباه من زیبا شدی برای ستاره سپنتا

معمولی! که شبی رصد شعر وحشی شد

به خاطر ریاضیات و چشم ضعیفم

می دانستی از ضرب و شتم اعداد می ترسم

از جمع اضداد می ترسم

گفتی نترس مسئله هایت را خودم حل می کنم

تا چراغ را روشن کردی چشم پوشیدم از تو

مداد تیزت را برداشتی

محکم چسبیدی به دفتر پاره ی حسرت ِ دانشگاه

مسئله دار شدی

می دانستی مثل سگ از مامور می ترسم

از پنج شاخ طلای ستاره

رفتی و ستاره دار شدی

رفتی و رفتی و رفتی تا دل آسمان هفتم خرافه

در تخمین اشتباه منجّم کور

ستاره ی سپنتا شدی.

ساحل مزرعه ی سیب زمینی

houshangmaleki — Sat, 18 Apr 2009 13:46:41 GMT

امروزم را کمی تابستان می کنی

وقتی خودت را وادار می کنی که بنشیند روی صندلی تاشو

گوشه ی اتاق آبی کمرنگ من

و فروردین مزاحم را می فرستی دنبال ماه سیاه

با عجله خورشیدت را در می آوری تنظیم می کنی روی پانزده مرداد

[ یک سال بعد ]

فروردین نشسته است روی صندلی گرم ات

و تازه من در پاراگراف دوم یادداشت تو به خودم می آیم که رفته ای

...

ماهی

پناه می برد به کوه

وقتی بخاری از دریای کاغذی بلند نمی شود.

برنزه شدن در سایه ی حکومت محمود

houshangmaleki — Mon, 06 Apr 2009 08:41:00 GMT

با کمی فکرهای پوشالی

جمجمه ات مناسب می شود

برای تصور یک جفت لک لک کثیف

مناسب مجسمه شدن در ذهن یک شهردار خیالباف

کمی بچرخ

تا چرخ کلمه برایت بچرخد

کمی بیشتر

به دور خودت ، به دور من ، به دور ایاز

تا تاسیس ات کنم فردوسی برنزی خودم !

برف می بارد برمتن شاهنامه

از زیر لاک سرش را آهسته می کشد بیرون

کلمه ی غلط .